پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵ - ۰۸:۲۴
خداشناسی کودکان | آیا خدا هم مثل ما، مو و ابرو دارد؟

حوزه/ پرسش‌های کودکان درباره ویژگی‌های خدا و تفاوت او با انسان، از کنجکاوی طبیعی آن‌ها برای شناخت آفریدگارشان سرچشمه می‌گیرد؛ پاسخ به این پرسش‌ها با زبانی ساده و مثال‌هایی ملموس، به درک بهتر مفاهیم دینی در ذهن کودک کمک می‌کند.

به گزارش خبرگزاری حوزه، در متن زیر به یکی از پرسش‌های کودکان درباره خدا و ویژگی‌های او پاسخ داده شده است.

«مامان، خدا هم مو و ابرو داره؟ چشم و گوشش مثل ماست؟ پس خدا چه شکلیه؟»

ببین عزیز دلم، تو وقتی جلوی آینه می‌ایستی، چشم‌ها و موهات رو می‌بینی. دوستات رو هم که نگاه کنی، می‌بینی هر کدومشون یه شکلی هستن؛ یکی موهای صاف داره، یکی موهای فِر، یکی چشم‌های درشت داره و یکی چشم‌های ریزتر. همه ما آدم‌ها بدن داریم؛ با چشم‌هامون می‌بینیم، با گوش‌هامون می‌شنویم و با دست‌هامون چیزها رو برمی‌داریم.

حالا یه سؤال ازت دارم. به نظرت چرا ما چشم داریم؟ برای اینکه بتونیم چیزهای دور و برمون رو ببینیم، مگه نه؟ چرا گوش داریم؟ برای اینکه صداها رو بشنویم. ما برای انجام دادن خیلی از کارهامون به اعضای بدنمون نیاز داریم. اما آیا خدا هم برای انجام دادن کارهاش باید دقیقاً مثل ما باشه؟

بیا با هم به یه چیز فکر کنیم. وقتی باد می‌وزه، پرده اتاق تکون می‌خوره، برگ‌های درخت میلرزه و موهای تو هم به حرکت درمیاد. تو خود باد رو نمی‌بینی، اما از اثرش می‌فهمی که هست. پس هر چیزی که وجود داره، قرار نیست حتماً مثل آدم‌ها شکل و قیافه داشته باشه تا بتونیم درباره‌اش حرف بزنیم.

حالا عزیزم، خدا ما رو آفریده؛ چشم و گوش و مو و ابرو رو هم خدا به ما داده. ما با چشم‌هامون می‌بینیم و با گوش‌هامون می‌شنویم، چون برای این کارها به این اعضا نیاز داریم. اما خدا مثل ما نیست که برای دیدن و باخبر شدن، به چشم و گوش نیاز داشته باشه. خدا از همه چیز باخبره؛ حتی چیزهایی که ما نمی‌بینیم و حرف‌هایی که هنوز به زبون نیاوردیم و فقط توی دلمون نگه داشتیم.

مثلاً فرض کن توی اتاقت نشستی و یواشکی توی دلت از خدا می‌خوای که مامانت زودتر از راه برسه، چون دلت براش تنگ شده. شاید کسی صدای تو رو نشنوه، اما خدا از خواسته تو باخبره. برای اینکه خدا حرف دلت رو بدونه، لازم نیست گوش داشته باشه و مثل ما صداها رو بشنوه.

پس مو و ابرو و چشم و گوش برای بدن ماست، اما خدا به این چیزها نیاز نداره. ما نمی‌تونیم خدا رو مثل یک آدم با مو و ابرو و چشم و گوش تصور کنیم.

شاید بپرسی: «پس مامان، خدا چه شکلیه؟» عزیز دلم، ما نمی‌تونیم خدا رو مثل آدم‌ها یا چیزهایی که دور و برمون می‌بینیم تصور کنیم. اما لازم نیست شکل و قیافه کسی رو ببینیم تا بدونیم وجود داره. ما از راه فکر کردن به چیزهایی که خدا آفریده و از راه شناختن مهربونی و خوبی‌هاش، می‌تونیم خدا رو بهتر بشناسیم.

پس هر وقت به آینه نگاه کردی و چشم‌ها و موهات رو دیدی، یادت باشه که خدا تو رو با این همه ویژگی آفریده، و همیشه از تو و حرف‌های دلت باخبره عزیزم

اخبار مرتبط

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha